Mały łyk, wielkie nieszczęście

Do małej wsi na Podkarpaciu wprowadziło się młode małżeństwo, Lamper wraz z dwójką dzieci - dziesięcioletnim chłopcem Patrykiem i ośmioletnią córką Amelią. Nikt nie wiedział, kiedy dokładnie to było. Wiadomo tylko, że wprowadzili się nocą, prawdopodobnie na początku wiosny, tak cicho, że nikt nic nie zauważył. Niektórzy nawet mieli ich za duchy, wampiry lub inne nocne stworzenia. Wiedzieli jedynie o nich tyle, że podchodzili z miasta. Każdego, kto ich widział zastanawiało, dlaczego ci ludzie zrezygnowali z luksusów i postanowili zamieszkać na wsi. Starsze kobiety, martwiły się o matkę dzieci, panią Grażynę, ponieważ była delikatna, drobnej budowy ciała. Twierdziły, że nie poradzi sobie na wsi i przepowiadały jej najgorsze, niekiedy radziły wracać do miasta, ale ona nigdy nie słuchała, nawet gdy stosunki między domownikami się pogarszały, ona uparła się, że chce mieszkać w tym małym domku, gdzie nie było nawet bieżącej wody. Budynek był drewniany, z dwoma piętrami, z czego głównie używali tylko jednego. Znajdował się w pobliżu rzeki, a na łące obok stała stara stodoła, której nikt nie używał. Nie mieli przyjaciół. Żyli sami z sobą, oddaleni od ludzi. Jedynie Grażyna, co jakiś czas odwiedzała sąsiadkę. W dniu, w którym się wprowadzili byli jeszcze szczęśliwą rodziną, ale w ciągu kilku lat mieszkania na wsi ich relację zaczęły się zmieniać, a każdy miał coraz gorszą opinię na temat rodziny Lamper. Marian Lamper pracował jako budowlaniec. Zawsze był uważany, za dobrego pracownika, mówiono o nim złota rączka, ponieważ z wszystkim radził sobie znakomicie, ale wraz z powiększaniem się jego nałogu alkoholowego, jego opinia w pracy spadała, ponieważ obrażał wszystkich współpracowników, twierdził, że wszyscy pracują źle, a on jest tam najlepszym pracownikiem oraz nikt nie chciał pijanego pracownika
. Z czasem miał coraz mniej zleceń, zatrudniali go tylko wtedy, gdy inni nie mieli czasu, a zarabiał marne grosze, które i tak później przepijał. Cierpiała na tym cała rodzina, ponieważ nie mieli zazwyczaj co jeść, poza warzywami z ogródka. Najgorzej miała biedna Amielia, którą molestował własny ojciec. Bardzo nie podobało się to Patrykowi, ale niestety był za słaby, nie mógł nic zrobić i tak dostawał czasem za nic od pijanego taty, a biedna dziewczyna co noc płakała z tego powodu. Któregoś dnia, ojcu nie spieszyło się do domu. Dochodziła już północ, a dzieci były same w domu, gdyż ich matka postanowiła, że posiedzi dłużej u sąsiadki. Grzały się przy piecu, gdy nagle chłopak wpadł na pomysł, żeby uciec. Martwił się o siostrę, wiedział że gdy tylko wróci tata koszmar rozpocznie się na nowo. Z początku Amelia nie była do tego przekonana, ale po długich namowach brata wyszła za nim z domu. Było ciemno, nawet księżyc nie świetlał im dziś drogę, ponieważ był za chmurami. W pośpiechu, obawiając się, że nie zdążą przed powrotem taty, nawet nie założyli butów, dlatego odmarzały im teraz palce u stóp. Przeszli kilka metrów, a niebo pojaśniało i po chwili było słychać grzmot. Dzieci zatrzymały się. Zobaczyły jak błyskawica przecina niebo. Przeraziło ich to bardzo, nie mogli pozwolić sobie na ucieczkę, w taką pogodę. Amelia wtuliła się w brata roztrzęsiona, a pomyśleć że przed chwilą cieszyła się wolnością. Nic gorszego nie mogło ją spotkać niż powrót teraz do domu. Patryk, który nie chciał oddać siostry w brudne łapy ojca, myślał co mogą dalej zrobić. Po dłuższych rozmyślaniach zaciągnął siostrę do stodoły. Gdy przekroczyli próg lunął deszcz. Zaczął rytmicznie uderzać w dach stodoły, który był trochę dziurawy i przemakał, a grzmoty nie cichły nawet na moment. Oboje czuli niepokój, chodź Patryk nie dał po sobie tego poznać. Znajdowali się zbyt blisko domu. Rodzicie jako pierwsze sprawdzą tą stodołe. Oboje o tym dobrze wiedzieli, ale mieli nadzieję, że im się poszczęści. Przeszali na drugi koniec budynku, gdzie kucnęli w kącie. Dziewczynka modliła się w duchu, wtulona w brata, a ten ze spokojem w oczach patrzył przed siebie w ciemność, którą co chwilę rozjaśniała błyskawica za oknem.